ریخته گری انواع فلزات یکی از روشهای قدیمی و اساسی در صنعت تولید فلزات است که بهوسیله آن میتوان اشکال و قطعات مختلف را از فلزات تولید کرد. این فرآیند شامل ذوب کردن فلز، ریختن آن در قالب و سپس سرد کردن برای بهدست آوردن شکل نهایی است. ریختهگری به دلیل قابلیت تولید قطعات با اشکال پیچیده و اندازههای مختلف، در صنایع مختلفی از جمله خودروسازی، هوافضا، و صنایع الکترونیک کاربرد دارد. این روش بهویژه در تولید قطعاتی که نیاز به دقت بالا و کیفیت سطحی مناسب دارند، بسیار موثر است.
انواع روشهای ریختهگری
ریختهگری در قالبهای دائمی: یکی از روشهای متداول ریختهگری، استفاده از قالبهای دائمی است. در این روش، قالبها معمولاً از فلزات مقاوم به حرارت ساخته میشوند و میتوانند بارها مورد استفاده قرار گیرند. این روش به دلیل کاهش هزینههای تولید در مقایسه با قالبهای موقت، بهویژه در تولید انبوه، بسیار محبوب است. همچنین، دقت ابعادی بالایی را فراهم میآورد و سطح نهایی قطعات تولید شده معمولاً نیاز به عملیات ثانویه کمتری دارد.
ریختهگری در قالبهای موقت: در مقابل، ریختهگری در قالبهای موقت که معمولاً از مواد غیر فلزی مانند شن، گچ یا موم ساخته میشوند، بهخصوص در تولید قطعات خاص و با شکلهای پیچیده کاربرد دارد. این روش بهدلیل هزینه پایین قالبها و قابلیت تولید قطعات با اشکال بسیار متنوع، در صنایع مختلف مورد استفاده قرار میگیرد. یکی از معایب این روش، زمانبر بودن فرآیند تولید و نیاز به قالبهای جدید برای هر بار تولید است.
فرآیند ریختهگری
ریختهگری شامل چند مرحله اصلی است. ابتدا، فلز مورد نظر باید به دمای ذوب برسد. این فرآیند معمولاً در کورههای مخصوص انجام میشود. پس از ذوب شدن فلز، آن را به آرامی درون قالب ریخته و اجازه میدهند تا سرد شود و شکل نهایی را بهخود بگیرد. پس از سرد شدن، قالب باز شده و قطعه استخراج میشود. در نهایت، ممکن است نیاز به عملیات تکمیلی مانند سنگزنی یا پولیشکاری باشد تا سطح قطعه به کیفیت مطلوب برسد.
ریختهگری یکی از روشهای کلیدی در صنعت تولید فلزات است که بهدلیل تنوع در روشها و قابلیت تولید قطعات با اشکال پیچیده، کاربردهای گستردهای دارد. با توجه به پیشرفتهای فناوری و بهبود روشهای ریختهگری، انتظار میرود که این صنعت در آینده نیز بهطور چشمگیری توسعه یابد و نقش مهمی در تولید قطعات با کیفیت بالا ایفا کند.